Sjoerd van Berkel

Coco

Een anonieme jongeman schreef me het volgende verhaaltje dat ik met zijn toestemming mag publiceren:

Ze is zo mooi en onbereikbaar, mijn buurvrouw Coco. Haar ogen zijn zo zacht en donker, als een sterrennacht  in augustus. Haar figuur is slank, haar voeten klein en haar haar glanzend zwart. Ik durf haar weleens gedag te zeggen, maar dan knikt ze vriendelijk en trippelt vlug verder. Ze heeft een klein, eigenwijs hondje, een soort schoonmaakborstel, maar wel aardig. Een klein rood strikje draagt hij en dan maar flink keffen. Mijn broer zegt dat ik soms 's avonds de naam van zijn baasje schreeuw in mijn slaap. Maar sinds gister is er toch iets veranderd.

Lees meer >> | 22 keer bekeken

Clarissenbolwerk

Morgen draag ik voor uit eigen werk op het Clarissenbolwerk Alkmaar. Dit tijdens de open monumentendagen. Het begint om 14 uur.  

Lees meer >> | 257 keer bekeken

Ik draag voor uit eigen werk

Ik draag voor uit eigen werk. Op het bolwerk, in Alkmaar, naast het kruithuisje.

Datum: 12 september

Tijd; 14 uur.

De locatie is in de openlucht en de toegang is gratis. Kijk op: www.sjoerdberk.blogspot.com

Lees meer >> | 236 keer bekeken

Hilde

Kijk ook eens naar de tekst over Hilde op:

www.sjoerdberk.blogspot.com

Lees meer >> | 19 keer bekeken

De romein en de studente

Ik hak je kop eraf, zei de Romein tegen de Germaanse priester. En hij had het zeker zullen doen net als altijd, als de priester niet wat teruggezegd had, in zijn eigen taal. Hij had het zeker gedaan, want een soldaat is een soldaat en wordt betaald om een kop af te hakken. Soldaten zijn er niet om gezellig een kaartje mee te leggen. De vijand moet verslagen worden, of die oud of jong is of Germaan. Hij moet plat, weg ermee. Ave Caesar en hop. Maar nu aarzelde de soldaat toch tegen de militaire regels in. Want de priester deed hem, uit doodsnood, een prachtig voorstel. Hij zei: -Genade, genade en meer van dat soort gebrabbel dat de verslagenen doen en waar je niet naar luisteren moet, maar daarna: ik geef je het eeuwig leven, je zult voor altijd leven en vele levens leiden, rijke levens, geloof me, ik kan jou dat geven. De soldaat zette zijn zwaard even neer en ging zitten. -Arme ouwe, dacht hij, je gaat er alsnog aan als het niet waar blijkt te zijn. Vertel op, zei hij en hij keek oprecht. De priester kuste zijn voeten tien keer en sprak zacht: bij de bruine, bladloze boom aan de horizon is een put die al lang niet meer wordt gebruikt. Niemand weet dat het water daarin het water van het eeuwig leven is, ga daarin en wees mij genadig. Geloof mij, ik spreek altijd de waarheid. En zo geschiedde. De soldaat toog naar de bruine, bladloze boom aan de horizon en vond daar een oude put. Er zat een bewaker voor, een halfblinde ex-gladiator die hij doormidden kliefde met een klap van zijn zwaard, dus dat was geen probleem. De ex-gladiator kreeg geen kans meer wat terug te zeggen. De soldaat liet zich zakken in de put en merkte de onzichtbare, giftige dampen te laat op. Zijn lichaam zakte als een vijg van het blad in het modderige water en bleef drijven, ogenschijnlijk zo dood als een pier.

Lees meer >> | 18 keer bekeken

Interview met Rembrandt van RIjn

Dit onderstaande stuk is te lezen op: www.sjoerdberk.blogspot.com   

Interview met Rembrandt van Rijn   30 september 1669

Het is al een tijdje mogelijk, maar nog geheim: tijdreizen. Ik heb een tijdreis gemaakt naar de 17^e eeuw. Vandaag heb ik een gesprek met Rembrandt van Rijn, meesterschilder. Op het moment van mijn tijdreis heeft hij nog vijf dagen te leven.  

Eindelijk heb ik hem gevonden, op een bovenkamer aan de Rozengracht in Amsterdam. Hij deed zelf open, nadat ik op de deur had geklopt. Een dienstbode heeft hij niet. Hij kijkt me knipperend aan, ik ben een tijdreiziger, ik zie er anders uit. We gaan een houten trap op en dan een kamer binnen. De kamer is vrij leeg. Er staat een bed, een tafel en op die tafel ligt een stevige bijbel. In de hoek staat een schildersezel, met daarop een leeg doek. Het raam staat open, de vieze lucht van de gracht waait af en toe binnen. Hij neemt zonder iets te zeggen plaats achter een tafel. Hij is gekleed in een linnen hemd, een linnen broek en hij loopt blootsvoets. Zijn haar is ongekamd, zit woest. Hier zit een oude man, met veel groeven op zijn gezicht, na een stormachtig leven.

Lees meer >> | 466 keer bekeken

Sjoerd blogt

Kijk ook eens op:

www.sjoerdberk.blogspot.com

ik schrijf daar over kunst en het leven.

En stuur me een reactie, doen! 

Lees meer >> | 230 keer bekeken

Voordragen bij Boekhandel Feijn

Zondag 19 april om 16 uur lees ik voor uit eigen werk in boekhandel Feijn in Alkmaar. Dit in het kader van het festival Aan het woord. Hierin lezen 12 dichters  5 minuten voor en bepaalt het publiek wie er nog een keer mag komen voorlezen. Ik zie jullie allemaal daar!  

Lees meer >> | 204 keer bekeken

De appelpoester

Ik heb samen met kunstenares Paddy Eline een bundel sprookjes voor kinderen gemaakt, onder de titel: De appelpoester. Ik ben erg trots op het resultaat. Ik krijg de afbeelding niet hierin, kijk daarvoor even naar: www.sjoerdberk.blogspot.com. Ik heb de teksten gemaakt en Paddy de tekeningen. Kijk voor werk van Paddy naar flickr.com en paddy eline. 

Lees meer >> | 23 keer bekeken

Tekst bij oude man op oosterse markt

Onder het kopje Portret, staat een werk met de titel: oude man op oosterse markt. Ik heb daar ook een verhaal bij, gemaakt na het schilderen: 

Hakan is vanmorgen al weer vroeg op. Vlak na het morgengebed, dat over de straten en daken van de stad galmt. Niemand vindt dat vreemd, iedereen is er aan gewend. Hij wast zijn oude gezicht dat gevuld is met plooien en rimpels en kijkt in de spiegel. Zijn ogen staan vol zorgen, vindt hij. ‘Ai, ai, ai!’ zucht hij en hij haalt een kam door zijn grijze haar. Hij gaat naar de keuken en smeert een broodje met jam. Dan nog even tandenpoetsen, jasje aan en naar buiten. De vogels fluiten boven het verkeer. Het is mooi weer. Het is in Istanboel eigenlijk altijd wel mooi weer. Hij loopt naar het plein aan de rivier en geniet van het uitzicht. Even een moment, dan moet hij weer aan Aise denken. Hij is gek op haar, zijn lieve kleindochter. De dokters  behandelen haar, maar ze weten niet of ze beter wordt. Hakan, de oude man voelt zich erg verdrietig. Ze is zo lief met haar grote, bruine ogen en dat kuiltje in haar kin. Waarom moest zij nou ziek worden? Soms wil hij wel schreeuwen, zo boos is hij over dit onrecht. Hakan heeft het adres van een bijzondere dokter in zijn zak. Het is een dokter die zegt op afstand iemand te kunnen genezen. Hij klopt op de deur van de dokter. ‘Binnen!’ roept iemand. Hakan kan de man niet zien. Die heeft zich verstopt achter een gordijn. Hakan weet dat zijn zoon, de vader van Aise, niet wil dat hij naar zo’n geheimzinnige dokter gaat, daarom vindt hij het spannend.

Lees meer >> | 24 keer bekeken